Loading...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ

ΤΑ   JUKEBOX   KAI   MIKΡΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ   ΑΠΟ   ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ    ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ  ΜΑΣ   ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΩΝ   ΤΑ  ΟΠΟΙΑ  ΤΙΣ  10ΕΤΙΕΣ  60 -70 ΚΥΡΙΩΣ  ΑΛΛΑ  ΚΑΙ  80  ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ     ΚΑΦΕΝΕΔΕΣ  - ΤΕΒΕΡΝΑΚΙΑ -ΧΑΣΑΠΟΤΑΒΕΡΝΕΣ   Κ.Λ.Π .

Παίρνοντας σβάρνα  όπως  το συνηθίζω  τα  χωριά   στην περιφέρεια  να  θυμηθώ , να  ακούσω  να μάθω  ιστορίες   γύρω  από  τα  μηχανήματα  αυτά  και την ζωή  των ίδιων  των ιδιοκτητών    στα  μαγαζιά  αυτά  τότε , δεν  γινόταν   να αφήσω  το χωριό  μου   το Αμπελάκι  στον  ορεινό Βάλτο στην Αιτωλοακαρνανία   και   να μην  ανταμώσω  με  έναν  μεσόκοπο  πιά  ιδιοκτήτη  τότε  (καφενείου-μπακάλικου -χασάπικου ) θυμόμαστε  ότι  στα  χωριά  τότε  λειτουργούσαν  όλα  σε  ένα  θα  έλεγα, ιδιοκτήτη  ο  οποίος  με  προθυμία  δέχθηκε  να  μου  μιλήσει  (μάλιστα  η  κουβέντα  πήγε  πολύ μακρυά ,μισή μέρα  μας  πήρε  και την ευχαριστηθήκαμε  και  οι  δυό). Ξεκινώντας  την κουβέντα   τον  ρώτησα  κατ'  αρχάς  αν  το  μηχάνημα (Ηλεκτρόφωνο)που  ήταν ακριβώς στο  ίδιο σημείο  που  θυμόμουν από την 10ετία του 70  συνεχίζει  να λειτουργεί  και  αν  προτίθεται  αν υπάρξει ενδιαφέρον από κάπου να το πουλήσει. Μόνο   το ερώτημά  μου  αυτό  έφερε  μαζεμένες  αρκετές  απαντήσεις  ,ο άνθρωπος  αυτός  ξεδίπλωσε  το  βιβλίο της  ζωής του θα έλεγα. Η  πρώτη του  απάντηση  ήταν  ότι το  μηχάνημα  βρίσκεται σε άριστη κατάσταση  και   λειτουργεί   όπως  και τότε .Ακριβώς  που είπε : Kώστα  μου το μηχάνημα  αυτό λειτουργεί   όπως τότε  που   γέμιζαν οι κουμπαράδες  του  με  φράγκα  και δίφραγκα  λίγο αργότερα. Σε  ότι αφορά  αν  προτίθεται να το πουλήσει  μoυ απάντησε  αυτολεξί : Eχει έρθει  κόσμος  και κοσμάκης  και μου το  ζητά  προσφέροντάς  μου  μάλιστα  αρκετά  χρήματα  για  το μηχάνημα  τους δίσκους του   και  την συλλογή των δίσκων που  υπάρχουν εκτός  μηχανήματος. Δεν  υπάρχει   ούτε  μία περίπτωση  στο εκατομμύριο να  το  πουλήσω  συνέχισε  την κουβέντα   του .Αυτό   το  μηχάνημα είναι  η  ζωή μου εδώ μέσα ,τόσες  μα  τόσες αναμνήσεις  ,τι  δεν μου  θυμίζει  ,τα παιδιά μου  που  γυρνούσαν  μικράκια  εδώ μέσα  και πατούσαν  τα κουμπιά  ,ανθρώπους  να  επιστρέφουν  στο χωριό  μετά από δεκάδες  χρόνια  ,συνήθως  σε  εκλογές  ή καλοκαίρι  από  προορισμούς όπως ο Καναδάς  ,η Γερμανία, η  Αυστραλία   συνήθως  αλλά   και από άλλους .Είναι  πολλά  τραγούδια  που  θυμάμαι και   ποιοί  άνθρωποι  τα προτιμούσαν να τα ακούσουν  να  τα  χορέψουν.Μου  μίλησε   γιά  πάρα πολλές  ιστορίες   γιά   παρέες  φίλων  μόνιμες  και όλα  αυτά  .Εκείνο όμως που με  συγκίνησε  ιδιαίτερα   ήταν  τρία   πράγματα  .Το  πρώτο  ότι  μου έδειξε  μπακαλοδεύτερα  (τετράδια ) με  ονόματα   ανθρώπων  του χωριού  ,σχεδόν όλοι , που  ψώνιζαν από το μπακάλικο χρεωστικά  από το  1955 ,τα οποία   τα κρατούσε  ως  ανάμνηση   σε πάρα  πολύ μάλιστα κατάσταση .Διαγραμμένοι  όλοι οι λογαριασμοί  παρακαλώ γιά  κάθε  παρεξήγηση  ,μόνο το ονόματα  έμειναν  να θυμίζουν  πάρα  πολλά πράγματα .Το   δεύτερο  που επίσης  με  συγκίνησε  ήταν  όταν μου  έδειξε  φωτογραφίες  ασπρόμαυρες  κατοίκων του χωριού γιατί ο ίδιος  ήταν  φωτογράφος  κατ' οίκον μάλιστα.Γιά   ταυτότητα   γιά  βιβλιάρια ,γιά αναμνηστικές  φωτογραφίες  και όλα  αυτά  περνούσαν  όλοι  από  αυτόν. Το   τρίτο   που επίσης  μου προξένησε  εντύπωση είναι  ότι  απο  την  10ετία του  70   δεν έχει κάνει  καμμία  μα καμμία   παρέμβαση  στο  καφενεδάκι   αυτό  ,ακόμα  και στην πινακίδα του  ,στα  πορτοπαράθυρα  ,παντού γενικώς , γιά να του  θυμίζει  όπως  ήταν την εποχή  που  το μαγαζί   και το χωριό ήταν  γεμάτα  από ζωή  γεμάτα από κόσμο .

Ο άνθρωπος   που συνομίλησα   και μου άνοιξε  την καρδιά του   είναι  ο αγαπητός  ο Θωμάς  Πανάκης  (ο  γνωστός  με το παρατσούκλι Πετρέκας ) ο  οποίος  παρέμεινε   ο  γνήσιος  ,ο  ατόφιος  ο  γνωστός  σε  όλους  Πετρέκας .


Ο  Θωμάς  με το   καφεδάκι  στο χέρι  ,ίδιος όπως τον ξέραμε  το  70  , το  80  κ.λ.π ,με μόνη διαφορά  το γκριζάρισμα  του μαλλιού  βεβαίως.


Δύο   ιστορικές  φωτογραφίες  από τον   χώρο του μαγαζιού .ίδιες  όπως  τις αφήσαμε  τότε που είμαστε παιδάκια  με  κοντά  παντελονάκια .